///English Below///

 

Во Скопје, од 18 до 29 мај 2026 година, се одржува истражувачката лабораторија MOVING BACK TO FUTURE, во која учествуваат истражувачите Биљана Тануровска-Ќулавковски и Славчо Димитров, заедно со кореографката Викторија Илиоска.

Преку заедничко прегледување архивски материјали од македонскиот балет, модерниот и фолклорниот танц, како и слетовите како колективни перформативни акции, лабораторијата со Викторија Илиоска истражувашр што е важно да се тренира денес, во конкретниот контекст и во постојните услови за работа. Преку дискурзивни и телесни рефлексии, вежби и анализа на нејзината кореографска практика, се отвораат прашањата: што го придвижува индивидуалното, а што колективното тело, како телото се децентрализира, и како може да се разбере истовремено како инструмент, содржина, ресурс и архив на движења.

Поаѓајќи од пристапите на Илиоска во „Кореографирање противречности“ како и „неврзани наративи на сеќавањето“, реконструкцијата на архивските танцови јазици, слики, кодови и регистри не е доследно реконструирање, туку активирање  преку повторување, дисторзија, колажирање и „транс-морфирање“ што започнавме да го истражуваме со неа, како пристап при што изведувачот внесува сопствени телесни искуства и лични драматургии на постоечките кореографски материјали. Така, истражувавме што значи трансф-морфирањето и како создава субјективни и нови релации на телото со, и меѓу различни историски периоди, класични, модерни, современи и фолклорни форми, индивидуалната меморија и колективните наративи.

Истражувачкиот процес беше структуриран како размена што се развиваше од ден во ден, преку прегледување материјали, поставување прашања и развивање дискурзивни и кореографски одговори. Посебно внимание се посветуваше на современоста или современото кое е важна перспектива која прави дистинкција во одредено дело од она што е модерно, класично или фолклорно. Современото или современоста се истражуваше како изведување на проживеана социјална, политичка и афективна состојба, односно согледување на тоа како институционалните и материјалните услови го менуваат процесот на работа, телото во тие процеси и како преговарањето со тие услови станува кореографски елемент. Со тоа, не се вреднуваше минатото нормативно, туку градевме „анархивистички пристап“ преку кој архивата се активира во сегашноста и станува простор за нови телесни знаења, трансформации и можни иднини, преку одредени кореографски пристапи кои ги понуди Илиоска. Понатака, ова истражување како и останатите ќе се презентираат во јавноста низ курурана програма на истражувачите следната година.

Овој проект добива финансиска поддршка од Програмата за истражување и иновации на Европската Унија #HorizonEU. Секоја поврзана комуникација ги одразува единствено ставовите на носителот на проектот.

                           

From 18 to 29 Маy 2026, the research lab MOVING BACK TO FUTURE is taking place in Skopje, bringing together researchers Biljana Tanurovska-Kjulavkovski and Slavco Dimitrov with choreographer Viktorija Ilioska.

Through the collective viewing of archival materials from Macedonian ballet, modern and folk dance, as well as slets as collective performative actions, the laboratory with Viktorija Ilioska explored what is important to train today, within the specific context and existing working conditions. Through discursive and embodied reflections, exercises, and an analysis of her choreographic practice, a number of questions were opened up: what moves the individual body and what moves the collective body; how the body can be decentralised; and how it can be understood simultaneously as an instrument, content, resource, and archive of movement.

Starting from Ilioska’s approaches in “Choreographing Contradictions” as well as “unbound narratives of memory,” the reconstruction of archival dance languages, images, codes, and registers is not understood as faithful reconstruction, but as activation through repetition, distortion, collage, and “trans-morphing” — an approach we began to explore with her, in which the performer brings their own embodied experiences and personal dramaturgies into existing choreographic material. In this way, we explored what trans-morphing means and how it creates subjective and new relations of the body with, and between, different historical periods, classical, modern, contemporary, and folk forms, individual memory, and collective narratives.

The research process was structured as an exchange that developed from day to day through the viewing of materials, posing questions, and developing discursive and choreographic responses. Particular attention was given to contemporaneity, or the contemporary, as an important perspective that creates a distinction within a particular work from what is modern, classical, or folkloric. The contemporary, or contemporaneity, was explored as the performance of a lived social, political, and affective condition — that is, through considering how institutional and material conditions change the working process and the body within those processes, and how negotiating these conditions becomes a choreographic element. In this way, the past was not evaluated normatively; instead, we developed an “anarchival approach” through which the archive is activated in the present and becomes a space for new embodied knowledge, transformations, and possible futures, through specific choreographic approaches proposed by Ilioska. Going forward, this research, together with the other research processes, will be presented to the public through a curated programme by the researchers next year.

This project receives funding from the European Union #HorizonEU Research and Innovation Programme. Any related communication reflects only the views of the project owner.