Меѓународна школа Курирање во контекст
Уметници: Мартина Даниловска, Антонија Димитриевска, Теодора Ежовска, Ангела Георгиевска, Крсто Глигорјадис, Ана Лазаревска.
Ко-куратори на програмата: Наде Циева, Михаил Паскоски, Елина Вегенер, Јулијана Аросемена, Мануел Бендиг, Марлене С. Кирш
International school Curating in Context
Artists: Martina Danilovska, Antonija Dimitrievska, Teodora Ezhovska, Angela Georgievska, Krsto Gligorjadis, Ana Lazarevska.
Co-curators of the programme: Nade Cieva, Mihail Paskoski, Elina Wegener, Juliana Arosemena, Manuel Bendig, Marlеen S. Kirsch
12.11.2026 – 13.11.2026 | 19:30 – 23:30
Младински културен центар (МКЦ) / Youth Cultural Center (MKC)
слободен влез / free entrance
///English below///
Иднинување[1] – збор што има значителна тежина и, од поширока перспектива, претставува и дејство и поим. Дејство како начин на делување врз светот во кој живееме со цел да поттикнеме промена – да оствариме влијание. Оттука, иднинувањето отелотворува моќен концепт, именка оптоварена со неизвесноста на она што доаѓа. Таа неизвесност ја зголемува свесноста за иднината, пренесувајќи ја во сегашноста и во колективното минато.
Насловот Што наследуваме, што одново замислуваме се однесува на нашето чувство за поврзаност со минатото – она што го носиме во себе, она во кое веруваме и го практикуваме, до одреден степен, е наследено и пренесено од претходните генерации. Така се наметнува прашањето: кои сфаќања и перцепции се навистина наши, во контекстот на сегашноста, а кои ни се наметнати? Ако го погледнеме светот во кој живееме и посакаме тој да се промени кон позитивна и просперитетна иднина, за што треба да се држиме, а што треба да оставиме зад себе? Механизмот на колективното дејствување се остварува преку критичко размислување, преиспитување и креативноста одново да се замисли. Фестивалот може да се сфати како еден вид вакуум за тоа што значи да бидеме критични кон минатото, проактивни во сегашноста и способни да ја преобликуваме иднината. Иднинувањето може да се разбере како идеја со трансгенерациска димензија, преку која го гледаме светот како жив организам, целина што функционира како самостоен ентитет.
Како и секој поединец што живее на Земјата, секој уметник има своја перспектива за светот, за односите што го обликуваат и за темелите врз кои е изграден. Истото важи и за секоја изведба. Секоја изведба вклучува клучни аспекти и карактеристики на истиот концепт, создавајќи богато, разновидно и сеопфатно искуство на преиспитување, но и помирување со пукнатините во нашиот свет.
Програмата Што наследуваме, што одново замислуваме нуди можност овие перспективи да се истражат преку уметничките дела, да се согледаат од различни аспекти и да се дискутираат преку кураторската програма, која опфаќа разгледување прашања поврзани со уметничките дела, како и тркалезни маси со кураторите и уметниците што учествуваат во програмата.
Перформансот на Ангела Георгиевска е првиот поттик, изблик на енергија што го поставува тонот за фестивалот како утописки амбиент, преку повторно изведување на процесот на градење свет, дел по дел. Перформансот на Антонија Димитриевска, пак, му пристапува на просторот од поинаква, физиолошка и емоционална перспектива. Истражува што е домот, дали се раѓаме во него и како тој влијае врз нас. Дали постои некое конкретно место на удобност што го нарекуваме дом или, пак, домот е нешто што постојано се преобликува и менува? Перформансот на Теодора Ежовска, пак, го разгледува просторот низ неговиот судир со времето, поточно низ концептот на déjà vu. Го истражува односот меѓу минатото и иднината, нивното преклопување и физичките причини што се јавуваат во просторот. На сличен начин, перформансот на Мартина Даниловска го истражува односот меѓу минатото и сегашноста, навраќајќи се на верувањата од минатото. Фокусот е на древните ритуали за плодност и системите на верувања што произлегуваат од нив. Притоа, се истражува и спојувањето со метафизичкиот свет и неговото влијание врз материјалниот свет, односно начинот на кој верувањата и свесните постапки ги обликуваат физичките појави. Перформансот на Крсто Глигоријадис, исто така, го преиспитува минатото, истражувајќи го ловот како форма на ритуал и танц. Ваквиот пристап, преку кој секојдневните и егзистенцијалните дејства од минатото се разгледуваат како повисока форма на дејствување, ја проширува нашата перцепција за ловот и за оние што учествуваат во него. Од една страна, ловецот ја има контролата, но тој може да стане и плен, бидејќи овие две улоги се многу повеќе испреплетени отколку што обично мислиме. Ваквиот начин на гледање на минатото, како механизам, танц и ритуал, низ призмата на модерноста, отвора можност за преиспитување на улогите на ловецот и пленот во современото антропоцентрично општество. За целосно да го разбереме овој начин на преиспитување, кој е истовремено и индивидуален и генерациски, треба да станеме свесни за нашата привилегирана положба и за пристрасноста кон нашите светогледи. Можеме да ја промениме перспективата и да ги прошириме хоризонтите ако го истражуваме животот во сите негови облици. Работилницата на Ана Лазаревска нè повикува да ги набљудуваме другите живи организми со истата посветеност, грижа и сензибилитет што ги очекуваме од другите луѓе. Запознавајќи го мноштвото облици на бидување во овој свет, имаме можност да го согледаме сопствениот живот во целосно оформен и комплетен контекст. Во тој контекст ги наоѓаме и откриваме минатото и сегашноста на кои им сведочеле и во кои учествувале сите живи суштества на Земјата, добивајќи ги на тој начин вистинските алатки за да продолжиме напред кон иднината.
Текст: Наде Циева и Марлен С. Кирш
[1] Терминот Иднинување се надоврзува на централната тема на Меѓународната летна школа „Курирање во контекст“ за 2026 година – Иднинување нови светови, која се повикува на делото на Артуро Ескобар Designs for the Pluriverse: Radical Interdependence, Autonomy, and the Making of Worlds (2018).
ПРОГРАМА
12 ноември @ MКЦ // 19:30 – 23:30
19:30 | Она што некогаш беше · Ангела Георгиевска
скали (фоаје) · 30-минутни циклуси во текот на целата вечер
20:15 | Тркалезна маса · Крсто Глигорјадис, Антонија, Михаил Паскоски, Марлене С. Кирш
фоаје / влез · 30 минути
21:00 | Упатство за употреба · Мартина Даниловска
џебно кино · 20 минути
22:00 | Моето тело се сеќава на нешто. · Теодора Ежовска
денсинг сала · 20 минути
21:30 – 23:30 | Кажи ми некое народно верување · Михаил Паскоски
фоаје
20:00 – 23:30 | Станица за храна
фоаје
13 ноември @ МКЦ // 19:30 – 23:30
19:30 | Просторен тон · Антонија
џебно кино · долг перформанс (2-3 часа)
20:00 | Дистрибуирани тела: белешки за телото домаќин и соживотот · Ана Лазаревска
мандолински · долг перформанс
21:00 | Тркалезна маса · Мартина Даниловска, Теодора Ежовска, Мануел Бендиг, Наде Циева
фоаје / влез · 30 минути
22:00 | Ловот како танц · Крсто Глигорјадис
денсинг сала · 15–20 минути
19:30 – 23:30 | Звуци · Михаил Паскоски, Орион колектив
фоаје
19:30 – 23:30 | Станица за храна
Фоаје
УMEТНИЧКИ ДЕЛА
Она што некогаш беше – Ангела Георгиевска
перформанс, инсталација · 2026 година
Сместен во транзициски простор, перформансот истражува територии обликувани од постојано движење и промена, кои постојат меѓу она што некогаш биле и она што постануваат. Транзицијата станува момент на самосвест, откривајќи го нашето учество во одржувањето на циклусите, но и можноста да ги прекинеме или трансформираме.
Поаѓајќи од идејата за утопија, делото истражува како се конструираат светогледите преку селектирани информации, вредности, искуства и колективни наративи. Преку перформативен чин, го разградува воспоставениот поредок, а неговите остатоци повторно ги составува во нови конфигурации. Секоја реконструкција ја отфрла претходната структура, но истовремено останува зависна од нејзините елементи.
Постутопијата не се појавува како состојба на совршенство, туку како нестабилна состојба во која фрагменти од претходниот свет опстојуваат во привремени односи. Преку повторувањето, перформансот се доближува до бесконечноста, разоткривајќи ја невозможноста за враќање во првобитната состојба.
Упатство за употреба – Мартина Даниловска
перформанс · 2026 година
Како би изгледало кога борбата за плодност би доаѓала со упатство за употреба? Новиот современ перформанс Упатство за употреба ги отвора вратите кон суровата интимност на репродуктивното здравје. Врз основа на мрежа од документарни сведоштва, дигитални форуми и архивирани етнолошки материјали, проектот ги испреплетува древните народни верувања и ритуали за плодност со современите медицински интервенции. Овој концепт навлегува длабоко во прашањата за женското тело и како јавен и како приватен простор, разоткривајќи ги вината, срамот и колективниот молк што со векови ја придружуваат борбата за потомство. Бескомпромисен, современ и резонантен, овој перформанс ја повикува публиката на радикално преиспитување на општествените норми и граници.
Соработка: Сведоштва и видеоматеријали од: Институт за етнологија и антропологија, ТВ архива на Македонска радио-телевизија, Мариово филм и ТВ емисија „Љубопитна камера“.
Моето тело се сеќава на нешто – Теодора Ежовска
мултимедијален танцов перформанс со инсталација · 2026 година
Моето тело се сеќава на нешто е мултимедијален перформанс што ги истражува невидливите траги пренесувани низ генерации жени и начинот на кој телото ги впива, носи и преобразува.
Преку движења и визуелни слики, делото го истражува односот меѓу сеќавањето, наследството и идентитетот. Косата станува метафора за пренесувањето знаење и искуства меѓу жените, издолжувајќи се во нишки од волна што го поврзуваат телото со домашниот простор, фотографиите од предците и природниот свет.
Перформансот ги испитува невидливите кодови што ги наследуваме од оние што биле пред нас. Прашува што останува во нас, што ги обликува нашите животи без да сме свесни за тоа и дали овие наследени траги некогаш воопшто можат да се одвојат од она што сме.
Моето тело се сеќава на нешто му пристапува на телото како на жива архива – место каде што личните и генерациските истории остануваат присутни, дури и кога нивното потекло е заборавено или невозможно да се именува.
Авторство и соработка: Концепт, режија и изведба: Теодора Ежовска; Кинематографија и монтажа: Раде Гогоски; Архивски фотографии: Семејната архива на уметницата (фотографии од предците); Локација на снимање: Говрлево, Северна Македонија; Костим: Конфекција.
Дистрибуирани тела: белешки за телото домаќин и соживотот – Ана Лазаревска
инсталација / истражувачка практика · 2026 година
Оваа инсталација го претставува телото како дистрибуиран систем: домаќин, симбиоза, мрежа, место каде што живеат, вршат размена и се организираат други форми на живот. Врз основа на истражувања од биологијата и екологијата, делото е составено од мов, лишаи и лигави габи, придружени со цртежи, белешки и кратки текстови за биолошките сознанија. Секој организам се разгледува како различен модел на соживот: домаќин, симбиоза и организација без централна точка. Ставени во контекст на односот на човечкото тело со неговиот микробиом и нервен систем, овие модели ја доведуваат во прашање претставата за поединецот како единствен, сврзан ентитет.
Како уметничко истражување, делото го третира набљудувањето како активен, контекстуализиран метод, а на екологијата ѝ пристапува како на форма на знаење што го разнишува антропоцентричниот светоглед.
Соработка: Тековно истражување, развиено во рамките на групниот проект Lifecycle: Ана Лазаревска, Џулија Шу и Гавејн Морисон. Благодарност до Џулија Шу што ме запозна со лигавите габи.
Просторен тон – Антонија
перформанс · 2026 година
Просторен тон е долготраен телесен перформанс што ги истражува темите на домот, (одвојувањето од)телото и припадноста преку миграцијата, општествениот идентитет и промената.
Иако Антонија отсекогаш била во дослух со своето тело, кое е нејзиниот примарен медиум, своите визуелни сеќавања ги доживува од перспектива на трето лице, што создава чувство на одвојување од сопственото тело. Просторен тон е обид за повторно втелеснување на овие сеќавања и физички простори [домови].
Поставувајќи се себеси истовремено како субјект и како објект, Антонија на своето тело проектира слики од секоја соба во која живеела во изминатите девет години, со цел да поттикне движење и емоции, навлегувајќи длабоко во психофизичката меморија.
Напомена за содржината: делумна голотија
Авторство: Антонија
Ловот како танц – Крсто Глигоријадис
перформанс 2026 година
Ловот како танц е телесен перформанс што ја истражува тенката линија меѓу ловецот и пленот, како и оној неизвесен миг во кој ловецот станува плен, а пленот – ловец. Тргнувајќи од сеќавањата од детството за одењето на лов со татко ми, делото истражува како машкоста се учи преку телото, преку гестови на гонење, агресија, контрола и одбрана.
Преку движења, повторувања, напнатост и исцрпеност, телото се пробива низ просторот меѓу моќта и ранливоста, желбата и стравот, нападот и повлекувањето. Живее во мигот пред истрелот, колебањето пред предомислувањето, мигот кога контролата се губи и ловецот се препознава себеси во пленот.
Перформансот му пристапува на гневот како на наследена кореографија, јазик преку кој машкоста ја изразува болката, прикривајќи ја нежноста. Ловот станува метафора за ритуалите преку кои учиме да доминираме, да се штитиме себеси, да посакуваме и да бидеме посакувани.
Задржувајќи се во овој неизвесен простор, Ловот како танц ја истражува кревката граница меѓу гонењето и бегањето, насилството и заштитата, заканата и пленот. Се поставува прашањето што се случува во моментот кога овие позиции почнуваат да се губат, а телото повеќе не може да препознае на која страна се наоѓа.
ДРУГИ ПРОГРАМСКИ АКТИВНОСТИ И АКЦИИ
Тркалезна маса
Тркалезната маса претставува формат на дискусија во времетраење од 30 минути што ѝ овозможува на публиката одблизу да се запознае со процесот на постанување на фестивалот и неговата интеркултурна димензија, што произлегуваат од летната школа на Локомотива, „Курирање во контекст“. Запознајте ги уметниците кои се дел од фестивалската програма и дознајте повеќе за кураторскиот процес што се одвива околу темата иднинување. По дискусијата ќе има можност за прашања од публиката.
Кажи ми некое народно верувањe
Излегувам од дома и зад мене слушам плисок вода и – „НЕ СЕ ВРТИ НАЗАД!“
Тој ден тргнав на испит, а немав поим што правам. Мајка ми истури чаша вода зад мене, надевајќи се дека денот ќе ми помине со лесно, но и цел пожарникарски шмрк да пуштеше зад мене, немаше да помогне. Фасцинантно е што сè уште веруваме во такви работи.
Живееме во 21 век, во ера на наука и напредок, а сепак сè уште се држиме до народните верувања и обичаите што се пренесувале од генерација на генерација. Или можеби всушност и не веруваме во нив, но сепак сè уште ги практикуваме затоа што така правеле нашите баби. Барем така си велеше мајка ми, надевајќи се дека ќе го положам испитот кај професорот Вилиќ.
Овие народни верувања, суеверија или, како што знаеме да ги наречеме „бабини деветини“, се дел од нашата култура. Па, зошто да не? Иако многу од работите што се прераскажувале и се пренесувале од колено на колено се само суеверие, а понекогаш дури и сосема апсурдни, тие служат како психолошки одбранбен механизам против неизвесноста на она што доаѓа.
Можеби грешам, но ги сакам традициите оти често ме инспирираат. Сепак, важно е да се прави разлика меѓу традицијата и реалноста. Некои верувања можат да бидат интересни и забавни, но не треба да дозволиме да нè плашат или негативно да влијаат врз нашите одлуки.
Што мислите вие? Можете ли да ми кажете некое народно верување или суеверие за кое сте слушнале, а кое сè уште е дел од вашата или од нашата култура?
И чисто да знаете, да ја завршам оваа мала приказна во ведар тон – го положив испитот. Мамо, фала ти!
Звуци
Ставете ги слушалките и замислете како изгледа звукот, или какво чувство предизвикува. Затворете ги очите и препуштете се на ритамот. Користете бои, форми, текстури и линии за да го пренесете на хартија она што го слушате. Експериментирајте врз хартијата, со движењата, со празниот простор. Гласните звуци нека станат смели потези, тивките звуци нека станат нежни линии, а тишината нека стане празен простор.
Не постои правилна или погрешна интерпретација. Секој звук создава различна слика во сечиј ум. Откако сите страници ќе бидат готови, ќе ги собереме и рачно ќе ги поврземе во мала книшка, со рачно изработена корица, зачувувајќи го секој звук како визуелно доживување.
Слушајте. Почувствувајте. Преточете го секој звук во визуелно доживување и дозволете му да остави своја трага.
Прашања за публиката
Што ако изведбите постават прашање? Погледнете наоколу, поврзете се со уметничките дела, со луѓето околу вас и со самите себе – и споделете ги со нас вашите одговори!
Низ целиот простор ќе бидат достапни материјали кои ве повикуваат да се вклучите и да ги споделите вашите размислувања.
Станица за храна
Со вкусна храна и закуски, станицата за храна претставува разновидни јадења од интеркултурна песпектива. Што ве поврзува со одредена храна? Можеби тоа се спомените што ви ги буди, рецептите што се пренесуваат низ генерациите или, едноставно, оној омилен залак што ви го разубавува денот.
Перформанс Платформа фестивалот 2026 – пролетна едиција е активност поддржана во рамки на проектот „Култура за развој“ на Владата на Швајцарија, кој се имплементира од Хартефакт Фонд; Министерството за култура и туризам на Република Северна Македонија; проектот „Democracy in Action“ финансиран од Европската Унија во рамки на HORIZON-CL2-2024-DEMOCRACY-02 договор бр. 101178843; Performance Situation Room / проект LLB 3 финансиран од програмата Креативна Европа на Европската Унија и Гете-институт Скопје. Содржината/изразените мислења во овој текст никогаш не можат да се толкуваат како ставови на донаторите.
Futuring[1] – a word that carries significant weight, representing, from our extended perspective, both an action and a notion. Action as a form of acting upon the world we live in to bring about change – make an impact. Futuring, therefore, embodies a powerful concept, a noun burdened by the uncertainty of what is to come. This uncertainty raises awareness of the future, driven to the present and the collective past.
The title What We Inherit, What We Reimagine refers to our sense of connection to the past – things we carry, things we believe in, things we practice are, to some extent, inherited and passed down from previous generations. This raises the question: Which notions and perceptions are our own, in the present context, and which are imposed on us? If we look at the world we live in and wish for it to change into a positive and prosperous future, what should we hold on to, and what should we let go of? The mechanism of collective action is carried through critical thinking, reevaluation and the creativity to reimagine. The festival could be seen as a vacuum version of what it means to be critical of the past, proactive in the present and reconfigurative in the future. Futuring can then be seen as an idea with a transgenerational dimension, through which we view the world as a living organism, a whole that operates as an entity on its own.
Like every individual living on Earth, each artist has a different perspective of viewing the world, the relations that shape it and the foundations it was built on, and so does each performance. Every performance incorporates key aspects and characteristics of the same concept, resulting in a rich, diverse and immersive experience of reconsideration, as well as reconciliation with the fractures in our world.
The programme What We Inherit, What We Reimagine offers an opportunity to explore these perspectives through the artworks, view them from different angles, and engage with them through the curatorial programme, which includes exploration of questions related to the artworks, as well as roundtable discussions with the programme’s curators and artists.
Angela Georgievska’s performance is the first push, a burst of energy that sets the tone for the festival as a utopian ambience, by reenacting the process of building a world, piece by piece. Antonija Dimitrievska’s performance, by contrast, handles space from a different, physiological and emotional standpoint. It explores what a home is, whether we are born into one and how it affects us. Is there a specific space of comfort that we call home, or is it something that is ever shifting and changing? Teodora Ezhovska’s performance, meanwhile, deals with space in terms of its collision with time, precisely the concept of déjà vu. It explores the relationship between the past and the future, their overlap and the physical causes in space. In a similar manner, Martina Danilovska’s performance explores the relationship between the past and present by revisiting past beliefs. It focuses on past fertility rituals and the belief systems they form. In doing so, it also explores the merging of the metaphysical world and how it affects the material one. More precisely, how faith and intentional actions shape the physical occurrences. Krsto Gligorjadis’s performance also re-examines the past, exploring hunting as a form of ritual and dance. This approach to viewing mundane and existential past actions as a higher form of action, expands the perception of hunting and those who participate in it. On the one hand, the hunter is in control, yet can simultaneously be seen as prey, and their roles are far more intertwined than we tend to believe. This way of viewing the past, as a mechanism, dance and ritual, though a modern lens, gives insight into reevaluating the roles of hunters and prey in a contemporary anthropocentric society. In order to fully grasp this way of introspection, which is both individual and generational, we must become self-aware of our privileged position and biased worldviews. We can shift our perspective and broaden our horizons by examining life in all its forms. Ana Lazarevska’s workshop invites us to observe other living organisms with the same dedication, devotion and sensibility that we expect from other human beings. By getting to know the plethora of being in this world, we enable ourselves to place our own lives in a fully formed and complete context. In this context we find and discover the past and present that all living things on Earth have witnessed and been part of, giving us the right tools to move forward into the future.
Text by: Nade Cieva and Marleen S. Kirsch
[1] The term Futuring resonates with the central theme of the 2026 International Summer School Curating in Context – Futuring New Worlds, which refers to Arturo Escobar’s book Designs for the Pluriverse: Radical Interdependence, Autonomy, and the Making of Worlds (2018).
PROGRAM
November 12 @ MKC // 19:30 – 23:30
19:30 | What once was · Angela Georgievska
Stairs (Hall) · 30-minute cycles, throughout the evening
20:15 | Roundtable · Krsto Gligorjadis, Antonija, Mihail Paskoski, Marleen S. Kirsch
Hall / Entrance · 30 minutes
21:00 | User Manual · Martina Danilovska
Pocket Cinema · 20 minutes
22:00 | My Body Remembers Something. · Teodora Ezhovska
Dancing Hall · 20 minutes
21:30 – 23:30 | Tell Me a Folk Belief · Mihail Paskoski
Hall
20:00 – 23:30 | Food Station
Hall
November 13 @ MKC // 19:30 – 23:30
19:30 | Roomtone · Antonija
Pocket Cinema · durational (2–3 hours)
20:00 | Distributed Bodies: notes on hosting and coexistence · Ana Lazarevska
Mandolinski · durational
21:00 | Roundtable · Martina Danilovska, Teodora Ezhovska, Manuel Bendig, Nade Cieva
Hall / Entrance · 30 minutes
22:00 | Hunting as Dance · Krsto Gligorjadis
Dancing Hall · 15–20 minutes
19:30 – 23:30 | Sounds · Mihail Paskoski, Orion Collective
Hall
19:30 – 23:30 | Food Station
Hall
ARTWORKS
What once was by Angela Georgievska
performance, installation · 2026
An introspective, durational performance that deconstructs the ideal world through repetitive acts of assembling, dismantling and transformation.
Situated in a transitional space, the performance explores territories shaped by constant movement and change, existing between what they once were and what they are becoming. Transition becomes a moment of self-awareness, revealing our participation in sustaining cycles and the possibility of interrupting or transforming them.
Beginning with the idea of utopia, the work examines how worldviews are constructed through selected information, values, experiences and collective narratives. Through performative action, it dismantles an established order and reassembles its remains into new configurations. Each reconstruction rejects the previous structure while remaining dependent on its elements.
Post-utopia emerges not as a state of perfection, but as an unstable condition in which fragments of the former world persist within temporary relationships. Through repetition, the performance approaches infinity, exposing the impossibility of returning to an original state.
User Manual by Martina Danilovska
performance · 2026
What would it look like if the struggle with fertility came with a manual? The new contemporary performance User Manual opens the doors to the raw intimacy of reproductive health. Drawing on a network of documentary testimonies, digital forums and archived ethnological materials, the project intertwines ancient folk beliefs and fertility rituals with modern medical interventions. This concept delves deep into questions of the female body as both a public and private space, exposing the guilt, shame and collective silence that have surrounded the struggle for offspring for centuries. Uncompromising, contemporary and deeply resonant, this performance invites the audience to a radical reexamination of societal norms and boundaries.
Credits: testimonies and video materials from: Institute of Ethnology and Anthropology of Macedonia, TV Archive of Macedonian Radio Television, Mariovo Film and TV show Curious Camera.
My Body Remembers Something. by Teodora Ezhovska
multimedia dance performance with installation · 2026
My Body Remembers Something. is a multimedia performance exploring the invisible traces passed down through generations of women and the ways they are absorbed, carried and transformed by the body.
Through movement and visual imagery, the work investigates the relationship between memory, inheritance and identity. Hair becomes a metaphor for the transmission of knowledge and experience between women, extending into threads of wool that connect the body to domestic space, ancestral photographs and the natural world.
The performance reflects on the unseen codes we inherit from those who came before us. It asks what remains within us, what shapes our lives without our awareness, and whether these inherited traces can ever truly be separated from who we are.
My Body Remembers Something. approaches the body as a living archive — a place where personal and generational histories remain present, even when their origins are forgotten or impossible to name.
Credits: Concept, Direction and Performance: Teodora Ezhovska; Cinematography and Film Editing: Rade Gogoski; Archival Photographs: The artist’s family archive (ancestral photographs); Filming Location: Govrlevo, North Macedonia; Costume: Ready-to-wear garment
Distributed Bodies: notes on hosting and coexistence by Ana Lazarevska
installation / research-based practice · 2026
This installation proposes the body as distributed: a host, a symbiosis, a network, a site where other forms of life live, exchange and organise themselves. Drawing on research in biology and ecology, the work brings together moss, lichen and slime mould, alongside drawings, notes and short texts on biological findings. Each organism is understood as a different model of coexistence: hosting, symbiosis and organisation without a centre. Set against the human body’s relationship with its microbiome and nervous system, these models question the idea of the individual as a single, bounded entity.
As artistic research, the work treats observation as an active, situated method and approaches ecology as a form of knowledge that unsettles the human-centered view of the world.
Credits: Ongoing research, developed within the Lifecycle group project: ANA LAZAREVSKA, JULIA SHU & GAWAIN MORRISON. With gratitude to Julia Shu for introducing me to slime mould.
Roomtone by Antonija
performance · 2026
Roomtone is a durational, body-based performance experiment exploring the themes of home, (dis)embodiment and belonging through migration, social identity and change.
While Antonija has always been in tune with her body, which is her primary medium, her visual memories are experienced from a third-person perspective, creating a sense of disembodiment. Roomtone is an attempt to re-embody these memories and physical spaces [homes].
Positioning herself as both subject and object, Antonija projects images of every room she has lived in over the past nine years onto her body, as a way to trigger movement and emotion, digging deep into psychophysical memory.
Content note: partial nudity
Credits: Antonija
Hunting as Dance by Krsto Gligorijadis
performance · 2026
Hunting as a Dance is a body-based performance exploring the fine line between the hunter and the hunted, and the unstable moment in which one becomes the other. Emerging from childhood memories of hunting with my father, the work investigates how masculinity is learned through the body, through gestures of pursuit, aggression, control and defence.
Through movement, repetition, tension and exhaustion, the body navigates the space between power and vulnerability, desire and fear, attack and retreat. It inhabits the moment before the shot, the hesitation before surrender, the instant when control slips and the hunter recognises himself in the hunted.
The performance approaches anger as an inherited choreography, a language through which masculinity expresses pain while concealing tenderness. Hunting becomes a metaphor for the rituals through which we learn to dominate, protect ourselves, desire and be desired.
Remaining within this uncertain space, Hunting as a Dance explores the fragile boundary between pursuing and escaping, violence and protection, becoming a threat and becoming prey. It asks what happens in the moment when these positions begin to collapse and the body can no longer tell which side it inhabits.
OTHER PROGRAMME ACTIVITIES AND ACTIONS
Roundtable
The roundtable is a 30-minute discussion format that invites the audience to gain insights into the festival’s becoming and its intercultural dimension, stemming from LOKOMOTIVA’s Summer School Curating in Context. Meet the artists featured in the festival programme and experience the curatorial process revolving around the theme of futuring. The discussion will be followed by an opportunity for questions from the audience.
Tell Me a Folk Belief
I’m leaving the house, and behind me I hear a SPLASH — “DON’T TURN AROUND!”
That day, I was on my way to take an exam, and I had absolutely no idea what I was doing. My mother spilled a glass of water behind me, hoping that my day would go smoothly, but even if she had a fire hose gushing water for me, it wouldn’t have helped. It’s fascinating that we still believe in such things.
It’s the 21st century, an era of science and progress, yet we still hold on to folklore and traditions that have been passed down through generations. Or perhaps we don’t really believe in them, but we still do them because that’s what our grandmothers used to do. At least that’s what my mother told herself, hoping I would pass the exam with Professor Vilić.
These folk beliefs, superstitions or, as we commonly call them, “old wives’ tales”, are part of our culture. So, why not? Although many of the things that have been told and passed down from generation to generation are superstitious and sometimes downright absurd, they serve as a psychological defence mechanism against the uncertainty of what lies ahead.
Maybe I’m wrong, but I love traditions because they often inspire me. Still, it’s important to distinguish between tradition and reality. Some beliefs can be interesting and fun, but we shouldn’t let them frighten us or negatively influence our decisions.
What do you think? Can you tell me about a folk belief or superstition you’ve heard of that is still part of your culture or ours?
And just so you know, to end this little story on a happy note – I passed the exam. Thank you, Mom!
Sounds
Put on your headphones and imagine what sound looks or feels like. Close your eyes and let the rhythm guide you. Use colors, shapes, textures and lines to translate what you hear onto paper. Experiment with pressure, movement and empty space. Let loud sounds become bold marks, soft sounds become gentle strokes, and silence becomes space.
There is no right or wrong interpretation. Every sound creates a different image in every mind. Once all the pages are complete, they will be brought together and hand-bound into a booklet, with a handmade cover, preserving each sound as a visual experience.
Listen. Feel. Translate. Let the sound leave its mark.
Participatory Questions for the Audience
What if the performances ask a question? Look around, connect with the artworks, the people around you and yourself – and let us know your answers!
Materials will be available throughout the venue, inviting you to participate and share your thoughts.
Food Station
Offering a selection of food and snacks, the Food Station presents a variety of dishes from an intercultural perspective. What connects you to a particular food? It might be the memories it brings back, recipes passed down through generations, or simply that one snack that adds to your life.
Performance Platform festival 2026 – Autumn Edition is an activity within the Swiss project Culture for Development implemented by Heartefact Fund; Ministry of Culture and Tourism of the Republic of North Macedonia; Democracy in Action project funded by the European Union’s HORIZON-CL2-2024-DEMOCRACY-02 under grant agreement No. 101178843; Performance Situation Room / LLB 3 project co-funded by the Creative Europe programme of the European Union; and Goethe-Institut Skopje. The content/opinions can in no way be considered to reflect the views of the donors.